Antonio Guerrero overgebracht naar de gevangenis van Marianna, Florida

Antonio wil laten weten aan alle vrienden dat hij in deze dagen van isolement en lange trajecten per vliegtuig en langs autostrades, steeds vergezeld was door jullie solidariteit. De strijd voor de vrijheid van De Vijf gaat door tot het ultieme en enige aanvaardbare doel; de terugkeer van De Vijf naar Cuba

  

Beste vrienden,

 

Ik ben reeds in mijn nieuwe gevangenis, in die waarin de rustige stap, het respect, de vriendschap en de toewijding aan de studie en de lichaamsoefening van René nog latent aanwezig is. Ja het gaat dus over de gevangenis van gemiddelde beveiliging : Marianna in Florida.

 

Een kort verslag van mijn reis:

 

Ik vertrok donderdag de 5, ’s morgensvroeg naar de luchthaven van Pueblo. Tot onze verwondering stond het vliegtuig uit Oklahoma ons al op te wachten voor de eerste uitwisseling met gevangenen die in deze zone van Colorado bleven en zij die met ons meegingen naar de Transitzone. We vlogen richting Californië. Ik was nog nooit zo ver naar het westen gevlogen. Ik was ‘dichtbij’ Gerardo want daar pikten we diegenen op die uit Victorville kwamen. Daarna kwam er een vlucht van verschillende uren terug naar het centrum van dit enorme land, meer bepaald naar Oklahoma.

 

Daar wachte me niets nieuw: Ik stond vooraan op de lijst om af te stappen met diegenen die naar ‘het gat’ moesten. Ze hadden dezelfde cel voor me gereserveerd als de vorige keer. Ja het zelfde ‘retraiteoord’ waar twee jaar geleden verschillende gedichten ontstonden. Deze keer deden ‘de meisjes’ die de medicijnen ronddeelden me aan niemand denken. Er was deze keer geen tijd noch muze voor verzen. Ik vertrok uit Oklahoma verleden dinsdag de 10°.

 

We vlogen opnieuw erg ver met bestemming Jacksonville. Daar werden we op een autobus gezet die ons naar een gevangenis in Tallahassee bracht, waar we nauwelijks enkele uren konden slapen. Om drie uur in de nacht van de 11° waren ze ons al aan het oplijsten om over land naar onze eindbestemming te worden gebracht. Het leek me een eindeloze rit in een donkere morgen onder de gietende regen. We hadden geen contact tot vandaag de 12° ( je moet altijd 24h wachten als je in een andere gevangenis aankomt). Ah ja, ik vergat het haast te vermelden, dit keer was er geen ‘zwarte doos’ (een zeer irritante plasticbox rond de handen)

 

Ik heb jullie gemist, hoewel jullie me hebben vergezeld en me steeds vergezellen.

Later vertel ik wel mijn eerste indrukken hier. 

 

Vijf omhelzingen!

 

¡Venceremos!

 

Tony Guerrero Rodríguez

12 de enero de 2012

FUI Marianna

6:35 a.m.

 

 

Beste vrienden

Gisteren, donderdag de 12°, wanneer ik eindelijk van deze dienst kon gebruik maken, na mijn aankomst de dag ervoor, schreef ik jullie een eerste snel bericht (rond 6 uur in de morgen), nu ben ik er terug. Ik weet niet of iedereen het ontvangen heeft en wanneer. Om één of andere reden werkt het hier overdreven traag. Ik weet dat mijn broer me gisteren schreef maar ik heb nog steeds niets ontvangen, ook niet van iemand anders.

 

Maar alles is natuurlijk een probleem van aanpassing aan de nieuwe omstandigheden en je moet alles kalm en in alle objectiviteit nemen. Ik weet niet of ik jullie vroeger al eens dit Budistisch verhaaltje vertelde dat over dat soort dingen gaat die we als ongeluk bestempelen maar die soms in geluk uitdraaien. Ik vertel het in ’t kort:

 

Er was een oude man die in een dorpje woonde met zijn jonge zoon. Ze hadden een paard om het land te bewerken. Op een dag ontsnapte het dier. De buren kwamen en zegden tegen de oude man: ‘Amaai wat een ongeluk, nu heb je geen paard meer’ en hij antwoordde: ‘ Misschien is het ongeluk, misschien een geluk’. Na een paar dagen kwam het paard terug met een hele kudde wilde paarden en ze hielden samen halt aan zijn boerderij.

 

Nu hadden ze veel paarden. De buren kwamen en zeiden: ‘Amaai wat een geluk, zoveel paarden!’ en hij antwoordde opnieuw:‘ Misschien is het ongeluk, misschien een geluk’. De zoon begon dadelijk de paarden te temmen maar hij viel van de rug van een paard af en brak een been. De buren waren er weer als de kippen bij en zeiden ‘Ammai wat een ongeluk want je zoon kan je niet meer helpen’ De oude die zoals steeds rustig bleef zei nog maar eens: ‘ Misschien is het ongeluk, misschien een geluk’.

 

Twee dagen na het ongeluk trok het leger het dorp binnen om alle jongeren in te lijven voor de oorlog. De enige die niet mee moest was de zoon van de oude man. De buren kwamen hem niet opzoeken deze keer. Ze hadden hun les geleerd. Je moet de gebeurtenissen met sereniteit opnemen, met een objectieve blik en uitkijkend naar de mogelijkheden die de nieuwe situatie brengt om te groeien, te leren, en door te gaan. Moeilijkheden overwinnen maakt het leven levend. De Mariannagevangenis is in veel aspecten een ‘wonder’ ( zonder wonderlijke dingen te hebben) in vergelijking met Florence. Wat het meeste indruk op me maakte hier is dat ik hier gras heb kunnen zien, verse aarde kon ruiken en de geur van de begroeiing, niet overvloedig maar voldoende om, na dertien jaar zonder contact met groen, te voelen wat geluk is.

 

Ik ben er van overtuigd dat het personeel dat deze dienst controleert snel versteld zal staan van de stroom aan boodschappen die jullie, onze geliefde, onverzettelijke en onvermoeibare vrienden ons sturen.

We blijven in contact!

 

Vijf omhelzingen

We zullen overwinnen!

 

Tony Guerrero

FCI Marianna

13 de enero de 20126 y 45 a.m.

Nieuw adres van Antonio

 

Antonio Guerrero

Reg. No: 58741-004

Quarters: APACHE A

Federal Correctional Institution

P.O. Box 7007

Marianna, FL 32447-7007