De moord op Bin Laden

Diegenen die deze thematiek volgen weten dat ons volk op 11 september 2001 zijn solidariteit met het volk van de Verenigde Staten betuigde en zijn bescheiden medewerking aanbood die het op het vlak van de gezondheidszorg aan de slachtoffers van de brutale aanval op de Twin Towers in New York had kunnen verstrekken.

We boden ook onmiddellijk de landingsbanen van ons land aan voor de VS-vliegtuigen die door de chaos in de eerste uren na de aanslag niet konden landen.

Het standpunt doorheen de geschiedenis van de Cubaanse Revolutie is gekend : zij heeft zich altijd verzet tegen acties die het leven van burgers in gevaar brachten.

We waren vastbesloten voorstanders van de gewapende strijd tegen de tiranie van Batista, maar anderzijds verzetten we ons principieel tegen elke terroristische actie die de dood van onschuldige personen tot gevolg kon hebben. Deze houding, die we al meer dan een halve eeuw aannemen, geeft ons het recht om over deze delicate kwestie een standpunt in te nemen.

Tijdens een publieke massa-actie in de Ciudad Deportiva (1) zei ik die dag dat ik ervan overtuigd was dat geweld en oorlog het internationale terrorisme nooit zouden oplossen.

Zeker, Bin Laden was gedurende jaren de vriend van de Verenigde Staten, die hem militaire training gaf, en een tegenstander van de USSR en van het socialisme. Maar, ongeacht de daden die men hem kan toeschrijven, de moord op een ongewapende en door zijn gezin omringde mens vormt een afschuwelijk feit. Blijkbaar is dat wat de sterkste natie die ooit bestond heeft gedaan.

In zijn zorgvuldig uitgewerkte toespraak om de dood van Bin Laden aan te kondigen bevestigt Obama : « … we weten dat de slechtste beelden die waren die voor de wereld onzichtbaar waren. De lege plaats aan tafel. De kinderen die zonder moeder of vader moesten opgroeien. De ouders die nooit meer de kus van een zoon zouden krijgen. Bijna 3.000 landgenoten gingen van ons heen, en lieten een grote leegte in ons hart achter ».

Deze paragraaf bevat een dramatische waarheid, maar ze kan niet verhinderen dat eerlijke mensen zich de onrechtvaardige oorlogen van de Verenigde Staten in Irak en Afghanistan herinneren, de honderdduizenden kinderen die moesten opgroeien zonder moeder of vader en de ouders die nooit meer de kus van een zoon zouden krijgen.

Miljoenen burgers lieten het leven in Irak, Afghanistan, Vietnam, Laos, Cambodja, Cuba en vele andere plaatsen ter wereld.
Honderden miljoenen mensen kunnen evenmin de verschrikkelijke beelden vergeten van de mensen die in Guantánamo, bezet gebied in Cuba, stil rondjes liepen en gedurende maanden en zelfs jaren ondraaglijke en gekmakende martelingen ondergingen; mensen die ontvoerd werden en naar geheime gevangenissen werden overgebracht, met de schijnheilige medeplichtigheid van de zogezegd beschaafde landen.

Obama kan niet verhullen dat Osama geëxecuteerd werd in het bijzijn van zijn zonen en echtgenotes, die nu in handen zijn van de autoriteiten van Pakistan, een moslimland met ongeveer 200 miljoen inwoners, en wiens wetten verkracht werden, wiens nationale waardigheid werd aangetast, en wiens religieuze tradities werden belachelijk gemaakt.

Hoe zal hij nu beletten dat de vrouwen en zonen van de zonder wet of vonnis afgemaakte persoon uitleggen wat er is gebeurd, en de beelden daarvan de wereld zullen rondgaan?

Op 28 januari 2002 maakte Dan Rather, journalist bij CBS, via die televisiezender bekend dat op 10 september 2001, een dag vóór de aanslagen op het World Trade Center en op het Pentagon, Osama Bin Laden aan een nierdialysetoestel lag in een militair ziekenhuis in Pakistan. Hij was niet in staat om zich in een diep hol te gaan verbergen en beschermen.

Hem vermoorden en in de diepten van de zee gooien getuigt van angst en onzekerheid, en ze maken van hem een veel gevaarlijker personage.

De publieke opinie van de Verenigde Staten zelf zal, na de aanvankelijke euforie, uiteindelijk de methodes bekritiseren die, in plaats van de burgers te beschermen, zullen uitmonden in een veelvoud van de haat- en wraakgevoelens tegen hen.

(1) Sportcomplex tussen Havana en Havana del Este.

Bron: CubaDebate

Vertaling : Erwin Carpentier