De zaak Gross: Waarom Cuba niet?

Alan Gross, Amerikaans staatsburger, werd veroordeeld tot vijftien jaar cel. Dit vonnis werd uitgesproken nadat op zijn proces in Havana onomstotelijk werd bewezen dat hij illegaal en onder valse voorwendsels in Cuba meewerkte met het programma USAID van het Amerikaans ministerie van Buitenlandse Zaken, dat het aannemersbedrijf Development Alternatives Inc., in wiens naam hij naar Cuba reisde, financierde. Tijdens de rechtszitting gaf hij dat ook toe.

De expliciete doelstelling van USAID is de destabilisatie van Cuba van binnenuit, de omverwerping van de grondwettelijke orde. Gross werd veroordeeld voor activiteiten tegen de territoriale integriteit en onafhankelijkheid van Cuba in het kader van dat programma van de VS.

Zodra het vonnis op 12 maart bekend werd, trokken de internationale massamedia en de officiële vertegenwoordigers van de VS, zowel in Washington als in het Belangenkantoor van de VS in Havana, eens te meer van leer met een nieuwe desinformatiecampagne en mediaoorlog tegen Cuba. Zo bijvoorbeeld hebben Amerikaanse ambtenaren in Havana hun beklag gedaan dat Cuba ‘criminaliseert wat de meerderheid in de wereld als normaal bestempelt, in dit geval de toegang tot informatie en technologie’ (Associated Press, 12 maart 2011).

Wat denkt Washington wel dat het zomaar het Cubaanse informatie- en technologiebeleid kan bepalen? Met deze verklaring bevestigen de Amerikaanse ambtenaren enkel de juistheid van de beschuldigingen tegen Gross, namelijk dat hij probeerde een parallel informatie- en technologienetwerk op te bouwen op het eiland. Dit is een flagrante schending van het onvervreemdbare recht op zelfbeschikking en onafhankelijkheid . Hoe zouden de VS bijvoorbeeld reageren als China een actie op het getouw zou zetten om in de VS communicatieuitrusting te verdelen aan diegenen die volgens de buitenlandse agent gunstige krachten zijn voor de organisatie van een beweging tegen de Amerikaanse regering, die China gunstig gezind is? Wat meer is: de meerderheid van de landen, ook de VS, hebben wetten die dit soort activiteiten verbieden. En waarom dan Cuba niet? Waarom mag Cuba in de ogen van de VS dit recht niet hebben?

Ik durf zelfs zeggen dat Cuba meer recht heeft om te strijden voor zijn zelfbeschikking en onafhankelijkheid dan welk land ter wereld ook. Want geen enkel ander land op aarde is vijftig jaar lang het slachtoffer geweest van een niet aflatende blokkade en van terroristische en subversieve activiteiten. Criminele activiteiten die op rekening van de VS te schrijven zijn. Diezelfde VS die vandaag eens te meer proberen het Cubaanse recht op zelfverdediging te ondergraven zodat ze hun activiteiten voor de omverwerping van de grondwettelijke orde in Cuba kunnen verderzetten en opdrijven.

Cuba heeft het recht zich te verdedigen. Bovendien is het belangrijk dat de volkeren van heel de wereld dit recht ondersteunen en zich verzetten tegen de druk van de VS en de desinformatie over Cuba. Ongeacht of je tenvolle de door Cuba gekozen weg steunt om zijn socialistische economie te hervormen, zoals in mijn geval, of als je andere standpunten hebt over Cuba, we moeten ons allemaal als één man scharen achter het recht van Cuba om zijn eigen economische, politieke en sociale weg te bepalen. We moeten de uitdaging waar Cuba vandaag voor staat niet onderschatten. Elke twijfel versterkt alleen de positie van de VS en hun offensief tegen Cuba.

De Cuban Five zitten al meer dan twaalf jaar onrechtvaardig opgesloten in Amerikaanse gevangenissen omdat ze Cuba hebben verdedigd tegen terroristische activiteiten die een flagrante, gewelddadige en wrede schending waren van het soevereine recht van Cuba om een volwaardige staat te zijn, die meester is van zijn eigen lot. De universele eis voor de vrijlating van de Vijf maakt ook deel uit van dit soevereine recht van Cuba op zelfbeschikking en onafhankelijkheid.

* Arnold August is een Canadese auteur, journalist en spreker, gespecialiseerd in Cuba. Zijn volgende boek is getiteld ‘Cuba: participatieve democratie en verkiezingen in de XXIe eeuw’. Hij is lid van het Internationaal Comité voor de Bevrijding van de Vijf en het ‘Comité Fabio Di Celmo pour les Cinq de la Table de concertation de solidarité Québec-Cuba’.

vert: Marina Mommerency