Economische modernisering en politieke perfectionering

De partij heeft tijdens het congres voor de modernisering van het Cubaanse economische en sociale model historische stappen gezet. Dat gebeurde op basis van de ideeën, voorstellen en vragen van de bevolking, het collectieve talent van het land in functie van de stoutste dromen.

Deze inspanning was noodzakelijk en niet voor uitstel vatbaar. Haar wortels liggen in het open en democratisch debat dat eind 2007 werd georganiseerd op basis van de toespraak van Raúl Castro van 26 juli van dat jaar in Camagüey. Dat gebeurde in de partijkernen, op de werkvloer en in de woonwijken. Het gevolg was een lawine van voorstellen, vraagtekens en ontevredenheid.

Samen met de complexe realiteit waarin wij leven, vormde dit proces een belangrijke basis waarmee de economisten, specialisten en de leiding van het land aan de slag gingen om te komen tot de ‘Krachtlijnen van het Economisch en Sociaal Beleid van de Partij en de Revolutie’. Deze ‘krachtlijnen’ vormen het centrale element van de strategie om het hoofd te bieden aan de huidige interne uitdagingen en de problemen die voortvloeien uit de aanhoudende blokkade en de internationale crisis.

Het was geen afwijzing van de tot op heden gevolgde weg, maar een eerlijke en verlossende zelfkritiek. Er werd geen komaf gemaakt met de essentie of de principes. Ze werden eerder herbevestigd en verrijkt via de uitdagingen en ervaringen van deze tijd.

In navolging van Lenin en Fidel riep de partij het volk opnieuw op om de hoofdrol te spelen bij de beslissingen van de overheid. Het was een oproep tot een buitengewone collectieve zoektocht naar gemeenschappelijke idealen over het lot van het vaderland.

In Staat en Revolutie waarschuwt Lenin dat de opbouw van het socialisme noodzakelijkerwijs gepaard gaat met de beslissende en groeiende rol van de volksmassa’s, vooral van de arbeiders, in de leiding van de maatschappij. Fidel heeft vanaf het begin van het revolutionaire proces het volk voorzien van machtige massaorganisaties, die de actieve medewerking van het volk aan de socialistische opbouw mogelijk maakten. Hij aarzelde niet om in 1994, toen het land voor fundamentele beslissingen stond in de moeilijkste ogenblikken van de Speciale Periode, arbeiders- en studentenparlementen te organiseren.

Raúl Castro, de voorzitter van de Staatsraad en van de Ministerraad, beoordeelde op 18 december 2010 deze nieuwe oefening in democratie tegenover de volksvertegenwoordigers in het parlement: “…het echte congres zal bestaan uit de open en vrije discussie van de krachtlijnen met de militanten en gans het volk – die intussen bezig is. Die democratische bespreking zal toelaten de stellingen verder te verrijken en, zonder afwijkende opinies uit te sluiten, tot een nationale consensus te komen over de noodzaak en de dringendheid van de invoering van strategische veranderingen in de werking van de economie, met het oog op de duurzaamheid en onomkeerbaarheid van het socialisme in Cuba.’

Bijna 9 miljoen mensen namen deel aan de debatten, van jonge afgestudeerden tot gepensioneerden (sommigen woonden meer dan één vergadering bij) en gedurende drie maanden werden meer dan drie miljoen standpunten verzameld. De partij verstevigde haar sociale leiderschap en de dialoog met het volk ging erop vooruit. Er gebeurden belangrijke bijdragen aan de krachtlijnen, die zich op die manier verrijkten met de kennis en praktijk van het volk. Meer dan twee derden van de paragrafen werden gewijzigd voordat ze werden voorgelegd aan het congres van de Cubaanse communisten.

Het congres legde de laatste hand aan de krachtlijnen en keurde de koers van modernisering van de economie goed: met de medewerking van diverse actoren, meer flexibiliteit en decentralisatie, een grotere beslissingscapaciteit van de kaders en de leidinggevende structuren, een betere functionering van het belastingstelsel en van de wettelijke middelen. De planning blijft de leidraad, de socialistische staatsonderneming blijft de hoofdrolspeler en de sociale rechtvaardigheid blijft de voortdurende belangrijkste aspiratie.

Het is een weg van vernieuwing, hoewel er in de laatste twintig jaar enkele betekenisvolle precedenten zijn geweest. Een mentaliteitswijziging in alle sociale lagen en segmenten van het volk en een perfectionering van de werking van de politieke en gouvernementele structuren zijn onontbeerlijk om ons economisch en sociaal programma te doen slagen.

Zoals te lezen staat in het Centraal Rapport voor het Zesde Congres – dat wortelt in de historische toespraak van Fidel van 17 november 2005: “Wij zijn ervan overtuigd dat de revolutie en het socialisme in Cuba alleen kunnen mislukken, en daarbij toekomst van onze natie op het spel zet, als wij niet in staat zijn de fouten die we gedurende meer dan vijftig jaar hebben gemaakt en de nieuwe fouten die we zullen maken, te boven te komen”.

Vandaar het belang van de Nationale Partijconferentie in januari 2012. De gedurfde en goed doordachte maatregelen voor de economie moeten gepaard gaan met beter politiek en ideologisch werk, dat ook vernieuwend en flexibel moet zijn en aangepast aan de huidige tijd, aan de nieuwe middelen en technologieën, aan de taal en de verwachtingen van alle generaties Cubanen. In het bijzonder moet het aangepast zijn aan die van de jongeren, die het werk zullen erven en voortzetten.

De partij zal dit gevecht leiden door naar binnen te kijken, door oppervlakkigheid en formalisme in het politieke werk aan te pakken, door te zoeken naar manieren om haar relatie met de regering, met de Communistische Jeugd en de massaorganisaties beter in overeenstemming te brengen met haar functie van politieke avant-garde. Op die manier zal zij haar rol als belangrijkste exponent van de verwachtingen en belangen van het Cubaanse volk en de Cubaanse natie verder kunnen ontwikkelen.

Het is ook de strijd van ieder van ons die gelooft in de juistheid van de revolutie, in de echte emancipatie van de mens en in de noodzaak om de wielen van de 21e eeuw draaiende te houden onder de overwinningskaravaan die Fidel op 1 januari 1959 op gang trok. Elke dag opnieuw moeten we onze wapens van eenheid, discipline, veeleisendheid, doordachtheid, sociale participatie en creativiteit bijschaven.

bron: Cubadebate

vert.: Marina Mommerency