Gerardo Hernández: Wat ons rechthoudt is de enorme solidariteit

Zeven jaar na een eerste bezoek, besloten we het er nog eens op te wagen. Het aanvragen van de nodige documenten bij de gevangenis van Victorville, Californië. Het verschillende keren opnieuw opsturen ervan, wegens geen respons. Het aankopen van een vliegtuigticket zonder zeker te zijn dat het doel van de reis zou kunnen doorgaan: het bezoek aan Gerardo Hernández, één van de Cuban Five.

Twee dagen terug, we bevonden ons al op het continent, kregen we de bevestiging dat ons aangevraagde bezoek toegestaan was. De rit van Los Angeles naar Victorville brengt je van de idyllische kust van Zuid-Californië naar de Mojave-woestijn. Het complex van verschillende gevangenissen bevindt zich in de nabijheid van het dorp Adelanto. Het is volledig ommuurd. Als je de oprit inrijdt passeer je eerst twee andere strafinstellingen en …een reparatieruimte voor legervoertuigen. Rechts achterin ligt de federale hoge veiligheidsgevangenis, voorzien van zes uitkijktorens, metershoge omheiningen en afgeschermd door vele rollen prikkeldraad.

Om daar binnen te gaan mag je enkel een doorzichtig plastiek zakje met dollarkwartjes meenemen en je pas. Formulier invullen en wachten… Je wordt gecontroleerd op sporen van drugs, op metaal, je schoenen moeten uit en je zakken binnenste buiten gekeerd. Daarna nemen ze je mee door verschillende sluizen. Opnieuw controles. Tot je in de wachtzaal afgezet wordt. Ze wijzen je een groepje van drie veel te lage plastik stoelen aan gescheiden door een laag tafeltje. Daar moet je wachten op jouw gevangene. Je kan best ineens met de dollarkwartjes al wat chips, frisdrank en een koek of sandwich uit de automaat halen, hadden ze ons gezegd. Dat moet het middagmaal vervangen dat de gevangene zal missen omdat hij bij zijn bezoek is. Wie dat niet direct doet of later aankomt kan wel eens zonder vallen.

We moeten niet lang wachten, een stralende Gerardo stapt de ruimte binnen! Hij moet zich eerst melden en mag dan bij ons komen zitten, op een afstand weliswaar. Een omhelzing of aanraking mag enkel bij aankomst, bij vertrek en voor de foto… Voor ons zit een man die al 13 jaar onschuldig achter de tralies zit, in het land met proportioneel het meeste gevangenen ter wereld. Al 13 jaar ook zonder het bezoek van zijn echtgenote Adriana, die haar inreisvisum keer op keer geweigerd ziet. Toch is Gerardo niet gebroken, niet moedeloos, niet zonder hoop. Integendeel, zijn veerkracht werkt aanstekelijk. Hij vraagt ons uit over van alles en nog wat. Zelf vertelt hij honderduit over het gevangenisregime, over de stand van zaken in het proces, over het grote belang van internationale solidariteit. Daar haalt hij zijn kracht uit, zegt hij ons. De muur van stilte rond de zaak moet gebroken worden. Nog veel meer mensen moeten maandelijks contact opnemen met het Witte Huis om de vrijheid van de Vijf te vragen. Enkel de publieke opinie kan verder beweging krijgen in deze zaak. Juridisch ligt de oplossing voor de hand. Er zijn immers geen bewijzen van schuld op de verschillende aanklachten. Dat moest de openbare aanklager zelf toegeven. Toch zit de zaak tot op heden muurvast. De oplossing kan enkel komen door politieke druk en internationale actie. En daar gelooft Gerardo heel sterk in.

foto van het bezoek in 2004

Het bezoek was indrukwekkend. In de eerste plaats omwille van de levenskracht en het optimisme van Gerardo, binnen de muren van deze versterkte kerker van de 21e eeuw. Maar ook omwille van het feit dat tussen de 21 gevangenen die vandaag bezoek kregen slechts één blanke was. Omwille van de extreem jonge leeftijd van sommige delinquenten, jongeren die van kinds af aan niets anders gekend hebben dan miserie en geweld. Omwille van de vele kleine kinderen onder de bezoekers die hun papa om de hals vliegen en niet beseffen dat hij wellicht nooit meer naar huis zal komen. Omwille van de pijn en de uitzichtloosheid in de ogen van hun moeders. Omwille van de extreme georganiseerde uitbuiting van deze werkkrachten: een gevangene verdient met zijn arbeid ruwweg een halve dollar per uur en maximaal een flinke honderd per maand. En dat om legervoertuigen te herstellen…

Onze namen zijn opgenomen op de bezoekerslijst van Gerardo. We kunnen het bezoek dus herhalen, als alles goed loopt. Gezien we voor de veiligheid 14 dagen voorzien hadden in Victorville – voor het geval we langer hadden moeten wachten op toestemming – spreken we af om ook de volgende weekends op bezoek te komen. Je hoort er binnenkort meer van.