Op Cuba is geen miljonairstaks nodig

In 1992 kreeg ik de kans om een studiereis te maken in Cuba. Wat mij is bijgebleven en nog fascineert, als verpleegkundige, zijn de hoge levensverwachting en de zeer lage kindersterfte. Wat een buitengewone prestatie voor zo’n arm en geboycot land. Als meter van de miljonairstaks maak ik me de bedenking dat zo’n taks op Cuba totaal overbodig is.

De reden waarom wij miljonairs gradueel willen belasten is de volgende. België is een van de rijkste landen ter wereld. Maar die rijkdom is zeer ongelijk verdeeld. Want één op zeven Belgen leeft onder de armoededrempel en één op tien gezinnen stelt medische verzorging uit wegens geldgebrek. Voor zo’n rijk land is dat een ware schande. Er zijn heel wat dringende noden in onderwijs, in de gezondheidszorg, in de gehandicaptensector, kinderopvang,... De pensioenen zijn veel te laag. Het refrein dat de regering blijft zingen is “daar is geen geld voor”, zeker nu het crisis is.
Om al die noden aan te pakken willen we een deeltje van de superrijkdom van de twee procent rijkste Belgen gebruiken door een miljonairstaks voor te stellen.  Het gaat dan over het heffen van 2% belasting op deze vermogens.

Op Cuba is de gezondheidszorg gratis. Een zware hartoperatie, een ingewikkelde prothese, of een langdurige opname in een ziekenhuis of revalidatie, het kost er allemaal geen cent. Niemand moet er een bezoek aan de dokter of tandarts uitstellen omdat hij of zij het niet kan betalen. Ook het onderwijs is volledig kosteloos: geen inschrijvingsgeld, de cursussen en ja zelfs het kot zijn gratis. Cuba voert bovendien een sociale en solidaire politiek tegenover zijn zusterlanden. Het staat altijd klaar waar er noodhulp moet gegeven worden in de Derde Wereld zoals onlangs in Haïti. Zo zendt het 30.000 dokters uit in tientallen landen wereldwijd. Om je een idee te geven, in België, met een vergelijkbaar aantal inwoners, zijn zo’n 45.000 dokters actief.

Nochtans is Cuba veel armer dan België. Het BNP per inwoner is er negen maal lager dan in ons land. Maar die rijkdom wordt er helemaal anders verdeeld. Ze wordt aangewend in functie van de noden van de mensen. Een miljonairstaks is bijgevolg overbodig. Hij zou ook niet veel opbrengen. In Cuba kan je niet speculeren op de beurs en woekerwinsten maken. Er is geen Electrabel die schandalige winsten genereert. Er zijn geen privé farmaceutische bedrijven die megawinsten maken op de kap van zieke mensen, geen notionele intresten.

Ja, op Cuba is er ook een groep mensen die het beter hebben, maar hun rijkdom is niet te vergelijken met de fortuinen van de kapitalisten bij ons, het gaat niet om miljonairs. De reden is dat privé personen daar geen mensen kunnen tewerkstellen. Zij kunnen geen grote kapitalen opbouwen door de vrucht van de arbeid van de werkende bevolking af te romen. Een tweede groot verschil is dat deze personen niet de minste politieke macht hebben of invloed hebben in de media.

Als Cuba met zo weinig middelen de noden in gezondheidszorg en onderwijs kan lenigen, dan moet zo een rijk land als België dat ook kunnen. Maar dan moet er wel een herverdeling van de rijkdom plaatsvinden, en dat is precies waar de miljonairstaks wil voor zorgen.