Verklaring van de voorzitter van de staats- en ministerraad Raúl Castro Ruz na het overlijden van gevangene Orlando Zapata Tamayo

Wij betreuren dit ten zeerste. Hij was veroordeeld tot drie jaar, maar in de gevangenis beging hij misdaden en werd zijn straf groter. Nadien werd hij naar onze beste ziekenhuizen gebracht. Hij is overleden, wij betreuren dit ten zeerste.

Jammer genoeg hebben wij in de confrontatie met de Verenigde Staten duizenden levens van Cubanen verloren, vooral slachtoffers van het staatsterrorisme. Naast doden en gehandicapten, dat zijn er ongeveer 5000 geweest, waren er nog duizenden andere Cubanen die gewond raakten en nadien herstelden. Er zijn zelfs diplomaten vermoord in het buitenland of verdwenen in andere landen.

De dag dat de Verenigde Staten beslissen om in vrede met ons samen te leven, zullen al die problemen achter de rug zijn en zullen wij vele andere problemen te boven komen. Wij moeten er alleen maar aan wennen om respect voor elkaar te hebben.

Zij zeggen dat ze met ons willen discussiëren en wij zijn bereid om met de Noordamerikaanse regering te discussiëren over alle onderwerpen die zij willen; ik heb dat drie keer herhaald in het Parlement, over alles, alles, alles. Maar wij aanvaarden de discussie alleen maar op basis van de volledige gelijkheid tussen beide partijen. Zij mogen onderzoek doen en vragen stellen over alle mogelijke Cubaanse problemen, maar ook wij hebben het recht om vragen te stellen over alle problemen van de Verenigde Staten.

Wij kennen geen enkel land, hoe machtig ook, of geen enkele vereniging van landen zoals de Europese Unie, het recht toe om zich in onze binnenlandse aangelegenheden te mengen. Toch zijn wij bereid om over alles te discussiëren.
In een halve eeuw tijd hebben wij hier niemand vermoord, hebben wij hier niemand gefolterd en heeft hier geen enkele buitengerechtelijke executie plaatsgevonden. Goed, er is wél gefolterd hier in Cuba, maar dat was in de marinebasis van Guantánamo, en niet op het grondgebied waar de Revolutie het voor het zeggen heeft.

MARIEL, 24 FEBRUARI 2010

Wat de internationale media niet vertellen:
Orlando Zapata Tamayo, 42 jaar oud, maakt geen deel uit van de groep huurlingen die in maart 2003 werden berecht (hij is niet één van de 75).
Hij zat momenteel een gevangenisstraf uit van in totaal 25 jaar, nadat hij in 2004 was veroordeeld tot drie jaar, wegens verstoring van de openbare orde, smaad en verzet. Zijn misdadig verleden is dat van een misdadiger van gemeen recht.

Sinds juli 1990 was hij verschillende keren berecht en veroordeeld wegens misdaden van gemeen recht, zoals verstoring van de openbare orde, schade, verzet, twee beschuldigingen wegens zwendel, openbaar exhibitionisme, toebrengen van lichamelijk letsel en het bezit van wapens. Terwijl hij al in de gevangenis zat, werd hij meermaals gestraft wegens ordeverstoring en afpersing.

In 2001 verbond hij zich met de contrarevolutie, nadat o.a. de huurlingen Oswaldo Payá Sardiñas en Marta Beatriz Roque contact met hem hadden opgenomen.
In 2003 kwam hij opnieuw in de gevangenis terecht en vanaf dan speelde hij een hoofdrol in verschillende gewelddadige acties in de gevangenis, waarbij hij de penitentiair beambten fysiek aanviel. Hij weigerde meermaals de gevangenismaaltijden te eten en at enkel wat hij van zijn familieleden kreeg.

Op 18 december 2009 ging hij in hongerstaking. Hij weigerde medische hulp. Toch werd hij eerst naar de Medische Post van de gevangenis overgebracht, later naar het Provinciaal Ziekenhuis van de stad Camaguey en nadien naar het Nationaal Ziekenhuis voor gevangenen in Havanna.

Overal werd hij klinisch onderzocht en kreeg hij alle nodige medische bijstand; tot en met medium en intensive care en vrijwillige intraveneuze en enterale voeding. Tot aan zijn overlijden kreeg hij alle nodige geneesmiddelen en behandelingen toegediend, zoals zijn eigen moeder erkent.
Op 3 februari kreeg hij koorts, maar die verdween na 24 uur. Later werd een longontsteking vastgesteld waarvoor hij de meest geavanceerde antibiotica en behandelingen kreeg. Wanneer zijn beide longen het lieten afweten, werd hij nog tot aan zijn dood kunstmatig beademd.

Toen Orlando Zapata Tamayo in de gevangenis terechtkwam, sloot zijn moeder, Reyna Luisa Tamayo, zich aan bij de activiteiten van contrarevolutionaire groepen. Ze kreeg daarvoor geld van contrarevolutionaire organisaties die actief zijn op het grondgebied van de Verenigde Staten, zoals de Cubaans-Amerikaanse Nationale Stichting (CANF).

10 vragen omtrent de dood van Zapata

1-Wie profiteert van de betreurenswaardige dood van Orlando Zapata Tamayo?

2-Waarom is de lijst van gemeenrechtelijke misdaden van Orlando Zapata Tamayo niet bekend en brengt men hem onder in de categorie van de politieke gevangenen?

3-Waarom heeft geen enkele contrarevolutionaire organisatie in het buitenland en geen enkele van de binnenlandse splintergroepjes Orlando Zapata aangemaand om zijn hongerstaking stop te zetten?

4-Is het waar dat toen de contrarevolutionair Guillermo Fariñas de hoofdrol speelde in een hongerstaking, men geprobeerd heeft hem ervan te overtuigen zijn actie stop te zetten met als argument dat hij levend nuttiger zou zijn dan dood?

5-Waarom is nu niet hetzelfde gebeurd? Is het niet zo dat de hongerstaking werd aangemoedigd tijdens de uitzendingen van de subversieve zenders tegen Cuba?

6-Is het niet zo dat op Radio Martí –de radiozender met de verkeerde naam- de analyse werd gemaakt dat de dood van Orlando Zapata een hoge politieke kost zou betekenen voor de Cubaanse autoriteiten?

7-Is het waar dat de dood van Orlando Zapata kadert in de plannen om de eenheid in de versplinterde contrarevolutie te bevorderen?

8-Hoe verklaart men dat de Cubaanse gezondheidsdiensten in maart 2009 het leven van Orlando Zapata hebben gered door bij hem een hersentumor te verwijderen?

9-Kan een menselijk wezen wiens lichaam de sporen draagt van eerdere hongerstakingen 85 dagen overleven zonder medische verzorging?

10-Hoeveel kinderen sterven er op dit moment in deze hypocriete wereld van honger, zonder de mogelijkheid te hebben gehad om te kiezen voor een hongerstaking?

bron: http://www.librered.net/wordpress/?p=15783