Waarom stuikt het Cubaanse systeem niet in elkaar?

Alberto Manuel León Pacheco

Fidel en Raúl doen wat ze doen omdat de Cubanen dat zo willen. Niemand kan dat ontkennen.

Vandaag heeft men het in de media over het feit dat Fidel het Guinnes book of records heeft gehaald met het aantal aanslagen op zijn leven. Sinds ik het internet leerde kennen was ik altijd benieuwd naar 'het buitenland', m.a.w. de niet- Cubaanse media, om te zien hoe de informatie verwerkt wordt in het andere kamp.

Groot was mijn verwondering toen ik in de Neuvo Herald (krant Miami), El País (krant Spanje), Univisión (Spaans TV-station) over mijn land las en moest vaststellen dat wat ik las niet was wat ik meemaak. Arrestaties op straat repressie, geen vrijheid van meningsuiting, mensenrechtenschendingen, .. is wat ik dagelijks las en lees. Een geliefkoosde term daarbij is 'de dictatuur van de Castro's': een dictatuur van 50 jaar oud. Maar wie zegt dat eigenlijk? Eerst waren het al diegenen die hun bezittingen verloren bij de nationalisaties en daarom met wraakgevoelens zitten, daarna waren er ook bij die tegen Batista waren en eertijds militeerden in het kamp van de revolutie en tenslotte ook veel emigranten die - om zich in die gemeenschap te handhaven - gelijk wat uitkramen.

Vermoedelijk noemen ze de broers Castro dictators omdat zij vóór de revolutie de dienst uitmaakten in Cuba. Mijn vraag is: Wie heeft er meer morele autoriteit om Cuba te leiden dan Fidel en Raúl? Wat zou er gebeurd zijn als ze het niet hadden willen doen? Kijk maar wat er gebeurde toen Fidel afzag van het premierschap (juli 1959). Het volk gooide Manuel Urrutia eruit en zette Fidel terug aan het hoofd.

Het is nogal logisch dat de leiders van de revolutie inde Sierra Maestra het land zouden leiden na de overwinning, daar was geen enkele discussie over. Wat wel waar is, en daar ben ik het eens met de buitenlandse pers, is dat er fouten werden gemaakt, zoals iedereen fouten maakt. De obstakels om het land te verlaten, de onmogelijkheid huizen te (ver)kopen, op hotel te gaan, een GSM te gebruiken,.... (je kan het lijstje zelf wel aanvullen). Dat waren allemaal beslissingen die de revolutie een slecht imago gaven bij de eilandbewoners, maar ze hadden hun bestaansreden op het moment dat ze ingevoerd werden. De fout bestaat erin dat ze te lang werden aangehouden.

Gelooft nog iemand in het verhaaltje dat al die Cubanen verplicht worden op te stappen in betogingen? Natuurlijk niet, maar het hoort bij de beschadiging van de natuurlijke leiders. Ze willen niet geweten hebben dat de Castro's de leiding hebben omdat het Cubaanse volk dat zo wil. Als ik 'volk' zeg verwijs ik naar de meerderheid. Ik weet dat sommigen daarmee niet akkoord gaan, en dat is hun goed recht. Als Cuba echt zo slecht is, als de honger, het gebrek aan vrijheid en de repressie zo erg zijn als die media beweren, waarom komen de Cubanen niet op straat om de regering omver te werpen?

We zijn er al in geslaagd Machado en (werd in 1933 afgezet na een algemene staking maar werd helaas vervangen door...) Batista, bloedige dictators bij wie protest een mogelijk doodvonnis inhield, af te zetten. Het antwoord is simpel: De Castrodictatuur bestaat niet, de repressie evenmin. Het zijn fantasmes van de dagelijkse propaganda die niemand meer gelooft, enkel diegenen die ze uitvinden. Hoe kan er een dictatuur bestaan in het land van Mella, Villena, Martí, Céspedes, Trejo en zovele anderen die hun leven gaven in de strijd tegen dictaturen?

Vandaag nu de situatie moeilijk is met de voedselprijzen en d ontoereikende lonen wordt op straat vaak gezegd: “Dat deugd niet” maar eens de situatie verbetert, raakt dat vergeten en zie je diezelfde mensen opstappen in een mars ter ondersteuning van de revolutie. Zo zijn de Cubanen nu eenmaal: we willen dat de zaken veranderen maar niemand moet ons komen zeggen hoe dat moet. De realiteit is helemaal niet zo zwart als zij haar afschilderen; er zijn delen in kleur en andere gewoon in zwart-wit.